★ Edo's daily ★

  

Ginsan : โย่ช---!  ไง  หายไปนานเลยสินะ  ทั้งที่กะจะเข้ามาดูนิดหน่อยแท้ๆ
แต่มีคนออกมาอัพวันเกิดให้คุณกินซะด้วย  น่าซึ้งใจจริงๆชินปาจิคุง 
อีแบบนี้คุณกินต้องเพิ่มค่าจ้างให้ซะแล้วล่ะ  เอาเป็นขนมปังไส้ถั่วแดงแบบเบิ้ลน้ำตาลพิเศษเป็นไง

Shinpachi : .......ประเดี๋ยวก่อนเถอะครับ...ไอ้เอนทรี่ที่ว่ามานั่นน่ะมัน...

Ginsan : อื๊ม...ประทับใจสุดขีดเลยล่ะ ถึงจะไม่ค่อยได้เนื้อแต่ก็น้ำตาทะลักเลยล่ะนะ

Shinpachi : ........โอเคครับ ช่างมันเถอะครับ  ถ้าคิดจะดีลีทความทรงจำส่วนที่หายไปหนึ่งปีเต็ม
ด้วยการทำเป็นทองไม่รู้ร้อน  แล้วออกมาชงมุกได้หน้าตาเฉยแบบนี้

ถ้าผมเป็นคนอ่านคงไม่ฮาเลยนะครับ โศกสลดเลยดีกว่า
ดราม่าจนน้ำตาไหล ร้องไห้จนแทบดิ้นเลยนะครับ...

Ginsan : เดี๋ยวก่อนสิชินปาจิคุง  เริ่มมาถึงก็โศกาอย่างนี้คนอ่านที่ไหนจะไปเข้าใจตุ้มฟะ
งั้นเดี๋ยวคุณกินจะช่วยย้อนความเตือนสติถึงความเดิมจากตอนที่แล้วให้เอง

เอาล่ะ..

..........ประเทศแห่งซามูไร  ประเทศของเราถูกเรียกขานแบบนั้นเมื่อนานมาแล้ว..........

 

Shinpachi : มันจะย้อนไกลเกินไปไหมเพ่! นี่คิดจะเล่ามันตั้งแต่เริ่มเรื่องเลยเรอะ
แล้วไอ้ประโยคเปิดตัวนี่มันก็ฟังคุ้นๆเหมือนจะเป็นของผมเลยนะครับ!

Ginsan : เฮย เฮ่ย ไอ้ประโยคเปิดเรื่องนี่น่ะ  จะบอกให้ว่าไม่มีใครเค้ามานั่งสนใจกันร้อก..
ว่าใครมันเป็นคนพูดน่ะ  ถึงเจ้าของประโยคจะเป็นผู้ใช้แสตxด์แว่นตาก็เถอะนะ

Shinpachi : ไอ้มุกแสตxด์แบบแถหน้าด้านๆเนี่ย ช่วยพับเก็บลงกรุไปทีเถอะครับขอร้อง

Ginsan : เรื่องมันก็แค่ความเป็นคาแรคเตอร์เท่านั้นเอ๊ง..จะไปซีเรียสทำไมให้สายตาสั้นฟะ
บางครั้งจะฉีกแนวหลุดจากคาแร็คเตอร์จนไม่เป็นตัวเองไปสักหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร
มันก็เหมือนกับเราได้เห็นตัวเองในอีกมุมหนึ่งยังไงล่ะเฟ้ย!

ถ้าเข้าใจแล้วก็ขออัญเชิญไปนั่งรอฟังเฉยๆได้ละ
เพราะจากนี้ไปคุณกินจะย้อนความแบบฉีกคาแรคเตอร์ให้ดูเป็นขวัญตา

เสียงวิญญาณแห่งซามูไร  แสงสะท้อนมากมายไม่แยกชัด
สีของเกศาเงินงามเป็นเงา...ปรากฏความเป็นจริงของนมสดรสสตรอเบอร์รี่

นักรับจ้างสารพัด กินจัง มาแล้ว...

Shinpachi : อีแบบนี้มันก็อปคาแรคเตอร์แล้วครับพี่ท่าน! ก็อปกันโต้งๆ ลอกกันเห็นๆ!!
จบตั้งแต่ยังไม่ทันออกสตาร์ทเลยนะนั่น!!! 

 ................................

Ginsan : - - /กุมขมับ

อะไรกันนักกันหนาว้า โน่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะจบเอนทรี่ซักทีล่ะเนี่ย

เอาเป็นว่า จะย้อนความให้แบบรวบรัดไปเลยทีเดียวละกัน
เรื่องมันมีอยู่ว่า วันหนึ่งคุณกินได้บังเอิญตกลงไปในโพรงกระต่าย จนไปโผล่ที่พาเฟ่ต์แลนด์
เพื่อหาทางกลับ  คุณกินจึงนั่งรถถั่วแดงไปหาแม่มด ทว่า ต้องใช้สีของสตรอเบอร์รี่ในการเปิดประตูมิติ
คุณกินจึงรีบไปจัดการกับถั่วแระทั้งเจ็ด  ผ่านการผจญภัยอีก บลา บลา บลา

ในที่สุดก็ได้พบกับ...พรมวิเศษ!

ขัดๆถูๆ ยักษ์ในพรมก็ออกมาให้พร 3 ข้อ

 

เอาล่ะ..ยักษ์ในพรม จะให้พรอะไรในวันเกิดคุณกิน 3 ข้อดีล่ะ..

To be continue...

 

Shinpachi : ไหนว่าเล่าย้อนความไงครับ นี่มันมหากาพย์รุมยำว๊อทดีส*ตื๊ด*รึไงไม่ทราบ

/ส่ายหัว/ 

เฮ่อ...แค่จะขอของขวัญวันเกิดน่ะ ไม่เห็นจะต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยนะครับเนี่ย

Ginsan : อย่าลืมล่ะเหวย! ยักษ์ในพรมทั้งหลาย  พร 3 ข้อนะเฟ้ย!

 

----------------------------

 

Za-chan : เหยียบชั้นสิ! แล้วชั้นจะให้พรนาย 3 ประการ

edit @ 11 Oct 2009 13:25:14 by Edo's daily♪

 

 

  

Za-chan : เสียงระฆังแห่งเอ็นเซ เสียงสะท้อนมากมายไม่แยกชัด
สีของบุปผางามพรรณเป็นคู่...ปรากฏความเป็นจริงของสังคมโลกอันแสนหฤหรรษ์

นักกวาดล้าง ซัทจัง มาแล้ว

 

ชิ้งงงงงงงงงงงง  *เสียงแว่นสะท้อนกับจอคอมพิวเตอร์*

 

Shinpachi : สวัสดีครับทุกคน ผมชิมูระ ชินปาจิครับ  ไม่ได้พบกันนาน
หวังว่าทุกท่านจะยังสบายดีกันอยู่นะครับ

หลังจากไดอารี่ถูกมรสุมการรุกรานจากเหล่าผู้ก่อการร้าย
ไดอารี่ถูกยึดเสมือนทำเนียบรัฐบวมไม่มีผิดเพี้ยนเป็นเวลาหลายสัปดาห์นั้น

ซึ่งด้วยความช่วยเหลือของคุณซัทจัง ที่ได้ปาระเบิดไวรัสเอ็มเข้าไป
ก็ทำให้พวกเราสามารถยึดไดอารี่กลับมาเป็นผลสำเร็จจนได้
และเพื่อเป็นการร่วมฉลองถึงชัยชนะของพวกเรา ขอให้ทุกคนกดF5ครับ

คาดว่าหลายๆท่านคงจะหวาดผวากับลูกกะตานับล้านนั่นมานานเกินพอแล้ว
คราวนี้จะได้สบายตากันสักทีนะครับ

ว่าแต่สังคมโลกทุกวันนี้มันเน่าเฟะชอนไชจนไม่เหลืออะไรดีแล้วสินะครับ ขนาดไดอารี่ยังมายึดกันได้ ดูเหมือนคุณธรรมจะถูกความเจริญเข้าบดบังหายวับเข้ารังมอดไปหมดซะแล้ว

Za-chan : ชินปาจิคุง..นอกจากอยู่ดีๆจะพิมพ์ปาดหน้าชั้นแล้ว ยังจะมาพูดเรื่องเน่าๆ เฟะๆ ในวันนี้อีกน่ะ ไม่ได้หรอกนะ เพราะวันนี้น่ะเป็นวันเกิดของคุณกินสุดที่เลิฟฮันนี่แฟล๊ชหนึ่งเดียวของชั้น แต่เพราะเธอใส่แว่นชั้นจะยกโทษให้ครั้งนึงละกัน

Shinpachi : กว่าคุณจะร่ายบทเปิดตัวของคุณจบผมก็พิมพ์ไปได้ราวๆนั้นนี่ครับ
ว่าแต่ที่พูดแบบนั้น จะเหมารวมผมเป็นมนุษย์พวกเดียวกับคุณงั้นสิ!

Za-chan : ชนเผ่าของพวกเราน่ะยึดครองโลกมาตั้งแต่สมัยสิบล้านปีมาแล้วนะ ชินปาจิคุง
มนุษยชาติทุกวันนี้ที่สามารถดำรงตามวิุถีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะแว่นยังไงล่ะ
เพราะงั้นแว่นน่ะคือหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของโลก

ถ้าขาดแว่นไปโลกนี้ก็จะไร้ซึ่งความสดใส อย่าลืมหัวใจของพวกเราเหล่ามนุษย์ดาวแว่นสิ

Shinpachi : ว่าใครเป็นมนุษย์ดาวแว่นกันน่ะครับ!! มันจะอะไรกับแว่นนักหนาฟะ ไม่ซงไม่ใส่มันแล้วแว่นเนี่ย! แล้วไอ้อัตถประวัติคุณประโยชน์นั่นก็โม้ซะยาวเชียว ใครเค้าสนใจกันล่ะครับ!

Za-chan : พูดอะไรน่ะ รู้ไหมว่าแว่นเป็นสัญลักษณ์ของความโมเอ้อย่างหนึ่งเลยนะ
เด็กสาวๆน่ะ ถ้าใส่แว่นแล้วความน่ารักจะเพิ่มขึ้น1.5ล้านจุด อย่างชั้นไงล่ะ
ระดับความโมเอ้น่ารักน่ารังแกก็จะพอกพูนขึ้นพอๆกับสวมหูแมวและชุดเมดเลยนะ

Shinpachi : อะ..ไอ้เรื่องหูแมวนั่นผมก็เห็นด้วยอยู่หรอกนะ แต่ว่านี่มันดูเหมือนจะแหกโค้งจากประเด็นวันนี้ไปไกลโขเลยนะครับ ช่วยกรุณารีบๆกลับเข้าสู่สถานการณ์เริ่มต้นทีเถอะ

Za-chan : และยิ่งถ้าเป็นชุดนางพยาบาลก็จะยิ่งส่งเสริมความโมเอ้ให้กลายเป็น
คุณพยาบาลสาวแว่นผู้มีศาตราเทพชั้นยอดอยู่ด้วยยังไงล่ะ

Shinpachi : โอเคครับ ถ้าคุณซัทจังไม่เริ่มเดี๋ยวผมจะเป็นคนเริ่มให้เองก็ได้นะครับ
วันนี้เป็นวันเกิดคุณกินแล้วทำไมพวกเราต้องต้องถ่อมาเขียนไดอารี่กันด้วยไม่ทราบล่ะครับ
ทีวันเกิดผมหรือวันเกิดคุณซัทจังเองยังไม่เห็นจะมีใครมาอัพให้สักคนเลยไม่ว่าหัวหงอกหัวดำ

Za-chan : ถูกอย่างที่เธอพูดแล้วล่ะชินปาจิคุง ด้วยความรักที่แทบล้นปรี่ทำให้ชั้นต้องเร่งรี่มาอัพวันเกิดให้คุณกิน แม้ว่าตอนวันเกิดชั้นจะไม่มีใครออกมาอัพแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้เลยก็ตาม

เอาเลยสิคะคุณกิน

คิดจะย่ำยีชั้นอีกก็เชิญเลย!

ชั้นคนนี้น่ะ ชั้นคนนี้  ฮึก..ชั้นคนนี้ไม่สนอยู่แล้วล่ะค่ะ
ก็คุณน่ะชอบทำร้ายชั้นอยู่แล้วนี่นา

อยากจะกลั่นแกล้งนักอีกก็เอาเลย!
จะเป็นชายหนุ่มผู้หลงใหลในการวางอำนาจต่อไปก็เชิญตามสบาย!

Shinpachi : ตกลงคุณมาทำอะไรกันแน่ครับเนี่ย!!

Za-chan : จดหมายที่ส่งไปทำไมไม่ตอบล่ะคะ ทำไมไม่มีตอบกลับมาเลยล่ะคะ!
ให้ชั้นเฝ้ารอคุณต่อไปแบบนี้น่ะ สนุกมากนักใช่มั้ย! ได้ทำร้ายหัวใจอันใสซื่อของสาวน้อยบริสุทธิ์อย่างชั้นน่ะ สะใจใช่มั้ยล่ะ!

Shinpachi : ว้าเว้ย! ถ้าคุณจะมาโวยวายก็ไปตีโพยตีพายที่เอนทรี่ตัวเองนู่นสิครับ!
อัพรวมแล้วอย่าเฉไฉให้มันยาวสาวไส้เปลืองพื้นที่หน้าไดเค้านะรู้มั้ย!

ไหนๆ ได้มีโอกาสออกมาอัพเอ็นทรี่วันเกิดให้คุณกินทั้งที
ถ้าจะเบิร์ทเดย์ก็เบิร์ทแบบเบิร์ดๆไปให้เป็นการเป็นงานหน่อยสิครับ!
ออกนอกเรื่องไปสามแควสี่ช่องแล้วเมื่อไหร่เอ็นทรีแบบเบิร์ดๆนี่มันจะจบสักทีล่ะเนี่ย

แล้วไอ้คุณเจ้าของวันเกิดไม่ทราบว่าไปดวดฉลองวัยที่ร่วงโรยอยู่ที่ไหนกันครับ!
มันควรมาอัพให้มั้ยครับเนี่ย!!

Za-chan : ใช่แล้วล่ะชินปาจิคุง ชั้นควรจริงจังกับการอัพเอ็นทรีนี้ให้มากกว่าเอ็นทรีอื่นๆ
*ดันแว่น*  ถึงแม้ตอนนี้คุณกินจะยังไม่อยู่บ้าน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆหรือเพราะต้องการทำร้ายจิตใจของชั้นยังไงก็ตาม

ชั้นยินดีแพ็คตัวเองลงกล่อง ผูกโบว์สีแดงบนกล่องสีม่วงอย่างวิจิตรบรรจง และการ์ดที่เสียบอยู่ตรงร่องอกของชั้น ก็จะแนบ *ตื๊ด* เอาไว้ให้คุณกินได้ *ตื๊ด* ตอนที่จะ *ตื๊ด*  และ *ตื๊ด*  กับ*ตื๊ด* *ตื๊ด* *ตื๊ด*

Shinpachi : พอเลยครับ!! หยุดเลยก่อนที่บล็อคนี้จะโดนปิดเพราะกระทรวงจัดเรท!!!
อีแบบนี้สงสัยต้องอัพเรทเป็น18+แล้วใช่มั๊ยเนี่ย 15+อย่าเพิ่งอ่านนะครับ!!
ไปตามคนข้างบ้านมาให้คำแนะนำระหว่างอ่านเอ็นทรี่นี้ด้วยนะครับ!!

Za-chan : คุณกิน! อย่าลืมเปิดกล่องสีม่วงโบว์สีแดงที่ตั้งอยู่ในห้องนอนนะคะ!!

Shinpachi : ขอประทานความกรุณาด้วยเถอะครับ! ช่วยให้มันจบๆซักที!
ยังไงซะเอนทรี่นี้ขอมอบให้คุณกินละกันนะครับ! คางุระจังเองก็ฝากฝังผมมาด้วย

แฮปปี้เบิร์ทเดย์ครับ คุณกิน!

Za-chan : แฮปปี้เบิร์ธเดย์ค่ะ!! จุ๊บ~