ก็ไม่ได้อยากจะโผล่มาเสนอหน้าเอาแค่กับอีวันที่มีหนึ่งเดียวในรอบปีหรอกนะ
แต่คนเป็นผู้ใหญ่น่ะ ไม่ได้มีชีวิตผูกติดไว้กับอินเตอร์เน็ตหรอกนะเฮ้ย!!
ถึงจะต้องติดตามข่าวสารบ้านเมืองดูละครน้ำเน่าที่เอามาฉายซ้ำอย่างไม่ประเทืองปัญญา
ทุกวัน แต่ก็ใช่ว่าจะต้องมานั่งแป้นแล้นอยู่หน้าคอมไปด้วยกันทุกวันนาเหวย.. 
 
 
*เกาหัวแกรกๆ*
 

.....ก็ได้ ๆ  เอาเป็นว่าก็แค่วันนี้มีตังค์เข้าเน็ตคาเฟ่ก็แล้วกัน..


ไม่ได้เจอกันนาน หายหน้าหายตากันไปเลยนะ ไงล่ะ สุขสบายขึ้นเยอะเลยล่ะสิ
ตอนนี้มัวไปทำอะไรอยู่..  หือ? อะไรนะ? นี่มันควรจะเป็นบทพูดของพวกหล่อนงั้นเหรอ?
หุบปากน่า! รู้มั้ยว่ากระบวนการแปล ตรวจและบรู๊ฟ ของสำนักพิมพ์มันยุ่งยากขนาดไหน!
ใส่ช่องคำพูดพลาดไปแค่ช่องสองช่องแค่เนี้ย! ปัญหาจิ๊บๆ!
 

*แคะขี้มูก*
 

จะหายไปหนึ่งนาทีหรือหายหัวไปหนึ่งปีมันก็ครือๆกันล่ะน่า ยังไงมันก็หายๆเหมือนกัน
ไม่ใช่รึไง  แถมก็ใช่ว่าจะมีคนนั่งตามดูตามอ่านนิทานไร้สาระอยู่ได้ทุกวัน
ไอ้ฉันก็ขี้เกียจบรรยายเหมือนกันล่ะน่า..
 
 
จะว่าไป พวกเอ็งก็เห็นแล้วใช่มั้ยว่าไอ้สภาพระบบบอทเมื่อปีที่แล้วน่ะมันเป็นยังไง
ล่มจมทันตาเห็นเลยฟ่ะ ตกลงว่าคนที่เหงาจัดอย่างแรงมันมีแค่ฉันงั้นสินะ 
 ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้มุก "ผมทำพาสเวิร์ดหายคร้าบ" มันจะกลายเป็นคำติดปากไปซะได้
แต่ละตัวกว่าจะโผล่มาอัพก็ย๊ากยาก เล่นมันได้สามวันก็อัลไซเมอร์รับประทานพาสไปซะแล้ว

 
เฮ้อ....ฟังแล้วปวดใจเป็นบ้าเลยฟ่ะ ว่าแต่แล้วพาสเวิร์ดของคุณกินมันอะไรล่ะฟะเนี่ย..
 
.....

แล้วก็เพราะอย่างนั้นแหละ วันนี้ก็ถือว่าเป็นโอกาสอันดีซักทีล่ะนะ 

 
บอกไว้ก่อนว่า "ซาคาตะ กินโทกิ" นับร้อยในเฟซนี่ไม่ได้มีเอี่ยวกับฉันด้วยซักนิด
ก็เพิ่งจะรู้นี่ล่ะว่าคาถาแยกเงาพันร่างตูก็ใช้ได้ ลองเจ๋งถึงขั้นนี้แล้วทำไมซัน*ตื๊ด*
ไม่ยอมให้ฉันไปตบตีกับลูxี่ดูบ้างล่ะว้า มีสิทธิ์ชนะได้นาเหวยเนี่ย
 

ปล. ตูเหม็นขี้หน้าธีมนี้เต็มแก่แล้ว! ทำไมพระเอกอย่างตูถึงไม่ได้ขึ้นเฮดซักทีล่ะฟะ!!

 
อ้าว.. ลืมของชินปาจิไปเลยแฮะ

 
เอาเป็นว่าก็ตามๆไปดูก็แล้วกัน
ถึงไม่ได้ว่างมาตอบทุกวันแต่มันก็ยังมั่นคงกว่าคุยกับโปรแกรมล่ะน่า 
 
 
 
 
 
 
 
สวัสดี พ่อแม่พี่น้องลุงป้าน้าอาอากงอาม่าอาซิ้มอาเจ็กทั้งหลาย

หลังจากไทม์สคิปมาได้1ปีฉันคนนี้ก็ได้ออกเดินทางไปทั่วพื้นพิภพและเจ็ดย่านน้ำ
เพื่อตามหาดรากอxบอล ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆว่ามั้ย สุดจะรับไม่ได้เลยขอบอก
กลับมาอีกที
พรรคพวกทุกคนหายสาบสูญกันไปหมด...

....ก็อย่างนั้นล่ะนะ การเดินทางมันยากลำบากแสนเข็ญ
ขนาดฉันเองยังเกือบเอาตัวไม่
รอดจากจอมxารบูเลย.....
 
พวกนายทุกคนยังมีชีวิตอยู่ใช่มั้ย ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็....
จงไปพบกันที่จุดนัดพบของเหล่านักรบแดนเหนือทั้งเจ็ด นครศักดิ์สิทธิ์ลาซานญ่า..
ฉันจะรอพวกนายอยู่ที่นั่น....แล้วเจอกั...

 : แป้กว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!
ประทานโทษเถอะเฮีย ประทานโทษเถอะครับ ขอประทานโทษให้คุณเอ็งไปเต็มๆคนเดียวเลย
อีตาX#$!X#%#เอ๊ยยยย!!!!

อ่าวชินปาจิ  นี่นายยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ! เยี่ยมยอดจริงๆ! เวลาที่ผ่านมานี้เป็นยังไงบ้างล่ะ
เก่งกาจขึ้นบ้างมั้ย ฝึกวิชาได้ผลดีรึเปล่า?

ชินปาจิ : ฝึกวิชากับผีเซ่ อีตาหัวหงอกขาววอกแถมยังหยิกหยอยเหมือนฝอยขัดหม้อ!!
ไม่ทราบว่าคุณไปซุกอยู่ที่ไหนรึครับ ไสหัวหายไปไหนมาไม่ทราบ!!
นี่มันไม่ใช่ไทม์สคิปแล้วว้อย! นี่มันเรียลไทม์แบบอะเดย์บายอะเดย์เลยตะหาก!!!

อะไรกันฟะ ก็บอกแล้วไงว่าไทม์สคิป แล้วที่สำคัญ วันนี้มันวันเกิดตูนาเหวย
ทำไมตูต้องมาโดนด่าในวันเกิดตัวเองจนหัวหยิกหยอยอย่างนี้ด้วยเนี่ย

 ชินปาจิ : จะบอกว่าที่หัวหยิกน่ะเป็นเพราะผมงั้นเรอะ! เออ! ใช่ก็ได้! จะเขียนไงก็เอาเลย! 
แล้วก็จงไทม์สคิปไปโลกหน้าไปเลยไป อีตามนุษย์ตาปลาตายไร้แก่นสารในชีวิตเอ๊ย!!
ไปแล้วขอให้กลับมาไม่ได้ ขอให้
หายสาบสูญดับสิ้นไปกระทั่ง DNA เลยไป๊!! 

นี่คุณหายหัวไป1ปีเพื่อจะกลับมาขยี้มุกเรอะ! อีแบบนี้เลิกแบกป้ายพระเอกอันทรงเกียรติ
แล้วเปลี่ยนมาห้อยหมายเลข AF ที่เตรียมโดนโหวตออกแทนจะดีกว่าไหมครับ!!

เฮ่ย..นี่เอ็งจะพิมพ์แย่งซีนแย่งพื้นที่ตูเกินไปแล้วนา นี่ฉันอุตส่าห์กู้ร่างหลังจากกู้โลกมาเพื่อบอกกล่าวกับทุกคนแต่กลับโดนพิมพ์ปาดหน้าแบบนี้ก็แย่สิ
 
ชินปาจิ : ไม่ต้องมาบ่นเลยเฮ้ย! อธิบายมาก่อนเด๊!!!
 
เอาน่า เอาน่า...

เอาล่ะจะบอกให้นะ ฉันมีข่าวสำคัญมาแจ้งให้ทราบ วันนี้เป็นวันเกิ.......หือ พิมพ์ไปแล้วอย่างนั้นเรอะ พิมพ์บอกไปตั้งแต่ต้นแล้วนี่หว่า

ชินปาจิ : ก็พิมพ์ไปแล้วน่ะสิเพ่!! อีแบบว่าพิมพ์ไปนานร่วมชาติขนาดลืมตาขึ้นมาก็พบว่าพันตรีหลงรักแม่สาวน้อยคนนั้นไปแล้วซะอย่างนั้นแหละ!!!

อา..ช่างเถอะ ๆ ก่อนจะเข้าเรื่องหลักเลย ขอฉันคนนี้ย้อนถามหน่อยจะได้มั้ย

ทำไมไอ้พวกที่ประดับอยู่บนเฮดมันถึงเป็นชินเซ็นกุมิได้ล่ะฟะ?  ไฉนถึงกลายเป็นพวกมันไปได้ไม่ทราบ นี่เป็นผลของไทม์สคิปอย่างนั้นเรอะ อย่าพูดบ้าๆน่า เห็นแบบนี้นี่ทำเอาท้อใจซะจนอยากกดปุ่ม Turn Off เลยนะเหวย

ว่าไงนะ จะบอกว่าอย่าเรื่องมากงั้นเหรอ? ไม่เอาน่า ก็เวลาเห็นไอ้พวกที่เหม็นขี้หน้ามาอยู่บนหัวแล้วมันพิมพ์ไม่ออกนี่หว่า ไม่ได้เล่นตัวซักกะนิดเลยนะเนี่ย

เออๆ..เอาเถอะ กะอีแค่ให้พวกมันมาสลอนอยู่ซักวันสองวันหรือจะซักเดือนก็ช่างปะไร
เพราะถึงยังไงฉันก็ไม่มีเวลาผลิตธีมใหม่หรอก *เกาหัวแกรกๆ*

เอาล่ะจากนี้ไปจะเข้าเรื่องเดินเครื่องสู่ของจริงกันล่ะนะ ตั้งอกตั้งใจฟังให้ดีล่ะ
วันนี้เป็นวันเกิดของฉั..


------------------------------------


อ่า ประเดี๋ยวสิ..อย่าเพิ่งตัดจบกันจะได้ไหม ก็แค่จะบอกว่าถึงจะเห็นว่าพวกฉันหายหัว
ไปอย่างนี้
แต่จริงๆก็ยังเริงร่าอยู่ในโลกไซเบอร์ตลอด24ชั่วโมงนา..
 
ถึงแม้ว่าจะกลายเป็นไซบอร์กไปแล้วก็เหอะ...
 
   
Sakata Gintoki         @Ginsan_bot
Kagura             @Gurasan_bot
Shimura Shinpachi     @Shimura_bot 
Shimura Tae         @Otae18_bot
Katsura Kotaro         @Zurajanai_bot
Hijikata Toshiro     @Mayonler13_bot
Okita Sougo         @SPrince_bot
Kondo Isao         @Gorilla13_bot
Kamui         Yato_bot
 
 
ชินปาจิ : อะ.. อะไร!!?? นั่นมันอะไรกันครับน่ะ

ผลของไทม์สคิปยังไงล่ะ..
 
ชินปาจิ : หา!! จะบอกว่าเพราะไทม์สคิปทุกคนเลยกลายเป็นบอทไปแล้วงั้นหรือครับ!!
แล้วไหงในนั้นมันถึงมีผมด้วยล่ะ...อะ...

 
------ชินปาจิดาวน์--------
 
 
นายเองก็เป็นบอทเหมือนกันล่ะชินปาจิ ฉันเองก็เหมือนกัน..

ยังไงชีวิตคนเรามันก็ต้องซิ่งและวิ่งต่อไปให้เต็มที่อย่างไม่มีวันหยุดนั่นล่ะถึงจะเจ๋ง
ต่อให้หายสาบสูญไปไหน ถ้ายังไม่ตาย ก็ยังต้องเดินอยู่บนเส้นทางของตัวเองทั้งนั้น
 
ฉะนั้น ถ้าจะอู้ก็ต้องอู้ให้มีหลักการและต้องให้มันทำงานอย่างสุดกู่ด้วย

แอดทวิตเตอร์พวกนี้ไปแทนในช่วงที่พวกฉันยังกลับมาไม่ครบก็แล้วกัน
จิ้มที่เหนือเพจใต้เฮดของบล็อกในส่วน 
BOT  ซะด้วยล่ะ แถลงการณ์อยู่ที่นั่น
เฮ้อ...นี่ตูอุตส่าห์ลากสังขารกลับมาบอกเชียวนา ว้าเว้ย ทั้งที่เป็นวันเกิดแท้ๆเลยเชียว
 
...แต่...อืม...รู้สึกว่าใช้บอทแบบนี้ก็เข้าทีดีนะ ช่วยไม่ได้ ปีหน้าก็เอาแบบนี้อีกดีมั๊ย?



  

Ginsan : โย่ช---!  ไง  หายไปนานเลยสินะ  ทั้งที่กะจะเข้ามาดูนิดหน่อยแท้ๆ
แต่มีคนออกมาอัพวันเกิดให้คุณกินซะด้วย  น่าซึ้งใจจริงๆชินปาจิคุง 
อีแบบนี้คุณกินต้องเพิ่มค่าจ้างให้ซะแล้วล่ะ  เอาเป็นขนมปังไส้ถั่วแดงแบบเบิ้ลน้ำตาลพิเศษเป็นไง

Shinpachi : .......ประเดี๋ยวก่อนเถอะครับ...ไอ้เอนทรี่ที่ว่ามานั่นน่ะมัน...

Ginsan : อื๊ม...ประทับใจสุดขีดเลยล่ะ ถึงจะไม่ค่อยได้เนื้อแต่ก็น้ำตาทะลักเลยล่ะนะ

Shinpachi : ........โอเคครับ ช่างมันเถอะครับ  ถ้าคิดจะดีลีทความทรงจำส่วนที่หายไปหนึ่งปีเต็ม
ด้วยการทำเป็นทองไม่รู้ร้อน  แล้วออกมาชงมุกได้หน้าตาเฉยแบบนี้

ถ้าผมเป็นคนอ่านคงไม่ฮาเลยนะครับ โศกสลดเลยดีกว่า
ดราม่าจนน้ำตาไหล ร้องไห้จนแทบดิ้นเลยนะครับ...

Ginsan : เดี๋ยวก่อนสิชินปาจิคุง  เริ่มมาถึงก็โศกาอย่างนี้คนอ่านที่ไหนจะไปเข้าใจตุ้มฟะ
งั้นเดี๋ยวคุณกินจะช่วยย้อนความเตือนสติถึงความเดิมจากตอนที่แล้วให้เอง


เอาล่ะ..


..........ประเทศแห่งซามูไร  ประเทศของเราถูกเรียกขานแบบนั้นเมื่อนานมาแล้ว..........

 

Shinpachi : มันจะย้อนไกลเกินไปไหมเพ่! นี่คิดจะเล่ามันตั้งแต่เริ่มเรื่องเลยเรอะ
แล้วไอ้ประโยคเปิดตัวนี่มันก็ฟังคุ้นๆเหมือนจะเป็นของผมเลยนะครับ!

Ginsan : เฮย เฮ่ย ไอ้ประโยคเปิดเรื่องนี่น่ะ  จะบอกให้ว่าไม่มีใครเค้ามานั่งสนใจกันร้อก..
ว่าใครมันเป็นคนพูดน่ะ  ถึงเจ้าของประโยคจะเป็นผู้ใช้แสตxด์แว่นตาก็เถอะนะ

Shinpachi : ไอ้มุกแสตxด์แบบแถหน้าด้านๆเนี่ย ช่วยพับเก็บลงกรุไปทีเถอะครับขอร้อง

Ginsan : เรื่องมันก็แค่ความเป็นคาแรคเตอร์เท่านั้นเอ๊ง..จะไปซีเรียสทำไมให้สายตาสั้นฟะ
บางครั้งจะฉีกแนวหลุดจากคาแร็คเตอร์จนไม่เป็นตัวเองไปสักหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร
มันก็เหมือนกับเราได้เห็นตัวเองในอีกมุมหนึ่งยังไงล่ะเฟ้ย!

ถ้าเข้าใจแล้วก็ขออัญเชิญไปนั่งรอฟังเฉยๆได้ละ
เพราะจากนี้ไปคุณกินจะย้อนความแบบฉีกคาแรคเตอร์ให้ดูเป็นขวัญตา


เสียงวิญญาณแห่งซามูไร  แสงสะท้อนมากมายไม่แยกชัด
สีของเกศาเงินงามเป็นเงา...ปรากฏความเป็นจริงของนมสดรสสตรอเบอร์รี่

นักรับจ้างสารพัด กินจัง มาแล้ว...


Shinpachi : อีแบบนี้มันก็อปคาแรคเตอร์แล้วครับพี่ท่าน! ก็อปกันโต้งๆ ลอกกันเห็นๆ!!
จบตั้งแต่ยังไม่ทันออกสตาร์ทเลยนะนั่น!!!
 

 ................................

Ginsan : - - /กุมขมับ

อะไรกันนักกันหนาว้า โน่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะจบเอนทรี่ซักทีล่ะเนี่ย

เอาเป็นว่า จะย้อนความให้แบบรวบรัดไปเลยทีเดียวละกัน
เรื่องมันมีอยู่ว่า วันหนึ่งคุณกินได้บังเอิญตกลงไปในโพรงกระต่าย จนไปโผล่ที่พาเฟ่ต์แลนด์
เพื่อหาทางกลับ  คุณกินจึงนั่งรถถั่วแดงไปหาแม่มด ทว่า ต้องใช้สีของสตรอเบอร์รี่ในการเปิดประตูมิติ
คุณกินจึงรีบไปจัดการกับถั่วแระทั้งเจ็ด  ผ่านการผจญภัยอีก บลา บลา บลา

ในที่สุดก็ได้พบกับ...พรมวิเศษ!

ขัดๆถูๆ ยักษ์ในพรมก็ออกมาให้พร 3 ข้อ

 

เอาล่ะ..ยักษ์ในพรม จะให้พรอะไรในวันเกิดคุณกิน 3 ข้อดีล่ะ..

To be continue...

 

Shinpachi : ไหนว่าเล่าย้อนความไงครับ นี่มันมหากาพย์รุมยำว๊อทดีส*ตื๊ด*รึไงไม่ทราบ

/ส่ายหัว/ 

เฮ่อ...แค่จะขอของขวัญวันเกิดน่ะ ไม่เห็นจะต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยนะครับเนี่ย

Ginsan : อย่าลืมล่ะเหวย! ยักษ์ในพรมทั้งหลาย  พร 3 ข้อนะเฟ้ย!

 

----------------------------

 

Za-chan : เหยียบชั้นสิ! แล้วชั้นจะให้พรนาย 3 ประการ

edit @ 11 Oct 2009 13:25:14 by Edo's daily♪